In het kader van iMAL Projects Office 2026 werd Noah geselecteerd voor een FabLab-experimentresidentie, waar hij aan zijn project “(sex)toyBending” zal werken.

De jury, bestaande uit het iMAL-team, Anne-Françoise Lesuisse en Dia Helmy, hechtte vooral waarde aan “de creativiteit, de frisse geest en de vrijheid van het project, die een voorbode zijn van rijke experimenten vol onbevangen creativiteit”. De jury was ook van mening dat de kunstenaar “op een erg wijze manier ernst en spot, diepgang en speelsheid samenbrengt”, en daarom perfect geschikt is voor een residentieverblijf in het fablab van iMAL.

"(Sex)Toy Bending is een project waarbij ‘Fuck Machines’ worden gemaakt uit onderdelen en karkassen van tweedehands speelgoed. Het project ontstond vanuit de zoektocht naar speelsheid in de volwassenheid. Het startte met de eenvoudige vraag: wat gebeurt er met die speelsheid naarmate we ouder worden? Hoe komt het dat iets wat zo essentieel was voor onze ontwikkeling, wordt gereduceerd tot een activiteit ‘die tijd verspilt’? Stoppen we ooit echt met spelen?

Zo kwam ik tot het inzicht dat veel volwassenen via seks en fantasie opnieuw aansluiting vinden bij het concept van spel. Wanneer ik hierover nadenk, wordt duidelijk dat seks eigenlijk een vorm van spelen is. Het is een van de meest uitgewerkte spelsystemen die we hebben bedacht, compleet met eigen regels, codes, kleding, speeltjes en apparaten.

Deze reflectie leidde me ertoe om de fascinerende wereld van de 'fuckmachines' te verkennen: een indrukwekkende scala en verzameling van steeds geavanceerdere en gespecialiseerde hulpmiddelen en apparaten. Deze machines zijn ontworpen met het oog op het fragmenteren van het menselijk lichaam, waarbij ze zich richten op de meest aantrekkelijke seksuele delen om zo tegemoet te komen aan de interesses van de mannelijke blik en het reproduceren van onbereikbare lichaamsnormen. Naarmate deze technologieën zich verder ontwikkelen, rijst de vraag: Zijn we uiteindelijk allemaal voorbestemd om seksuele cyborgs te worden?

Verder richt ik me hoe technologie menselijke seksualiteit kan verrijken en hoe het organische en mechanische worden verweven in het streven naar genot. Om dit te realiseren, creëer ik mijn eigen sekscyborgs, gemaakt uit restanten van kinderspeelgoed, gecombineerd met gelatine en 3D-prints, om deze levenloze "Fuck Machines" tot leven te wekken."

Noah Destrée is een 22-jarige queer kunstenaar uit België. Hij beëindigt momenteel een masteropleiding aan de Hogeschool voor Toegepaste Kunsten in Wenen, beter gekend als ‘die Angewandte’. In zijn werk behandelt hij onderwerpen zoals transhumanisme, cyberfeminisme, queer-bestaan en archivering. In zijn creaties verenigt hij significante materies met absurditeit door verschillende digitale en analoge technieken te integreren. Noah creëert met behulp van videogames, tekeningen, animaties en recentelijk ook 3D-prints fantasierijke werelden waarin hij twijfels stelt over sociale structuren, homogenisering, het ontbreken van vertegenwoordiging, en ook de ernst van de huidige kunstwereld.

Hij voltooide zijn opleiding in digitale kunst aan ESA Saint-Luc, samen met een Erasmus-uitwisseling aan de HAW in Hamburg. Daarna startte hij een master in Mode en Technologie aan de Kunstuniversität in Linz, voordat hij zich aansloot bij de klas toegepaste kunsten van Margarete Jahrmann in Wenen. Zijn werk is onder meer tentoongesteld op verschillende locaties, waaronder Young European Artists (Brussel), Botanica Urbana (Hamburg) en PostCityLinz, en gepubliceerd in GlitchOfficial.

Anne-Françoise Lesuisse

Anne-Françoise Lesuisse heeft een doctoraat in filmwetenschappen behaald aan de Université de Liège (ULiège). Sinds 2010 fungeert ze als artistiek directeur van de BIP (Biennale de l'Image Possible) in Luik. Ze is coördinator van de masteropleiding fotografie aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten (KASK) in Gent, België.

Dia Helmy

Dia Helmy is een creatieve deskundige met een multidisciplinaire aanpak, werkzaam op het gebied van kunst, cultuur en maatschappij. Hij pendelt tussen podia, medialabs en galeries, steeds vergezeld met of gereedschap, scripts, projectbegrotingen of prototypes. Hij produceert zelden eigen werk als autonoom kunstenaar, wat hem drijft om samen te werken en te creëren met mensen uit diverse achtergronden. Dia is medeoprichter en voormalig leider van Medrar.org. Zijn lange traject van wonen en werken tussen Caïro en verschillende Europese steden leidde er uiteindelijk toe dat hij zich in Vlaanderen vestigde als allesontwerper/ambachtsman, docent/curator en vrijwilliger in enkele gemeenschapscentra. Hij onderzoekt kritisch de sociaal-politieke dynamiek rond creatieve praktijken om modellen voor eerlijke werkprocessen en kennisgemeenschappen te ontwikkelen.