Thomas Garnier werd geselecteerd als EMAP 2026-resident bij het WRO Art Centre in Wrocław.

In het kader van dit project werkt iMAL met veel enthousiasme samen met het WRO Art Centre en stelt zijn fablab-faciliteiten beschikbaar voor de productie van het werk.

Over de hele wereld worden gebouwen, wijken en complete steden in een razendsnel tempo opgetrokken. Getroffen door voortijdige veroudering, veranderen deze bouwwerken al snel van bouwplaatsen naar moderne ruïnes zonder ooit bewoond te zijn geweest. Van ‘spooksteden’ tot zogenaamde ‘tofu-dreg-gebouwen’, ze belichamen allemaal het verschijnsel van de ‘instant-ruïnes’.

Cenotaph is een gemechaniseerde installatie die voortdurend betonnen sculpturale elementen verplaatst, opbouwt en afbreekt, waardoor een eindeloos veranderend landschap van een modelstad ontstaat. Onder de basis van dit apparaat bevindt zich een tweede laag die het puin en afval van dit aanhoudende productieproces opvangt. Tegelijkertijd navigeert een bewegend camerasysteem door de diepere lagen van de architectuur, wat resulteert in een live tracking shot dat speelt met schaal en het perspectief van de toeschouwer schakelt en verschuift.

Per definitie is een cenotaaf een grafmonument dat is opgericht ter ere van een overledene wiens lichaam elders rust. Zoals de naam al doet vermoeden, is deze geautomatiseerde stad vanaf het begin verlaten geweest en ontbreekt het haar aan elke praktische functie. Deze vorm van anti-architectuur staat als een monument voor een onvervulde belofte: een omgeving gebouwd voor een menselijke aanwezigheid die er nooit zal zijn.

Thomas Garnier, geboren in 1991, is een Franse beeldend kunstenaar en architect. Hij richt zich op het onderzoeken van de levensduur van de gebouwde omgeving door de lens van digitale automatisering. Thomas voltooide zijn studies aan de Ecole nationale supérieure d’architecture de Paris en Le Fresnoy – Studio national des arts contemporains. Voor zijn installatie Cenotaph ontving hij de ADAGP-prijs ”Révélations Art Numériques”.

Garnier maakt gebruik van de allernieuwste productietechnieken – waaronder geavanceerde robotica, 3D-printen en milieutechnologie – om pre-cinematografische tradities zoals fantasmagorie en Pepper’s Ghost nieuw leven in te blazen. Zijn werk fungeert als een ‘technische hauntologie’, waarbij de precisie van hedendaagse machines wordt ingezet om de geesten uit de geschiedenis van de architectuur opnieuw op te roepen. Van geautomatiseerde betonnen modellen die zichzelf voortdurend opbouwen en weer afbreken tot robotachtige schaduwspelen van ‘donkere fabrieken’, creëren zijn installaties een interactie tussen de erfenis en de fysieke last van industriële overblijfselen en de vluchtige aard van de digitale wereld.

Door 18e-eeuwse romantische beelden te verweven met door AI gegenereerde landschappen van servers en logistieke datahubs, legt Garnier een wereld vast die gevangen zit tussen groei en verval. Zijn kunst onthult een hedendaagse archeologie: een onstabiele, illusoire omgeving waarin het onderscheid tussen het archaïsche en het futuristische langzaam vervagen.