Na Chapter I (2009), Nihil Ex Nihilo (2010) en Memory Lane (2016) keert Félix Luque Sánchez terug naar iMAL met een nieuwe solotentoonstelling. Acht nieuwe creaties – gemaakt in samenwerking met zijn vaste partners Vincent Evrard, Damien Gernay en Íñigo Bilbao Lopategui – presenteren een visie op onze huidige toekomst waarin automatisering elk aspect van ons leven binnendringt, terwijl robots, AI en door machines gecontroleerde omgevingen geleidelijk aan het menselijk optreden verdringt en overneemt.

Choreografie en uitvoering: Mercedes Dassy ▪ Muziek: Le Motel & Ben Bertrand

“Hebben we niet altijd al een heimelijke fantasie gehad van een wereld die zonder ons zou presteren? Een poëtische verleiding om de wereld te zien zonder ons, vrij van elke menselijke, al te menselijke wil?”
— Jean Baudrillard – Pourquoi tout n’a-t-il pas déjà disparu ?

Industriële robots zijn ontworpen om repetitieve taken uit te voeren met acties van een vrijwel absolute nauwkeurigheid. Ze volbrengen zonder aarzeling, zonder vermoeidheid en zonder concentratieverlies. Dit belichaamt de hoogste vorm van automatisering, een synchrone symfonie.

Van Taylorisme tot hedendaagse kunstmatige intelligentie: de utopie van automatisering is alomtegenwoordig. Na de wereld van industriële productie te hebben gemetamorfoseerd is dit denkbeeld ook ingetreden in het denken, het oordeelsvermogen en het geheugen.

Het is het tijdperk van La Société Automatique, de titel van een lezing van Bernard Stiegler waarin hij de volledige automatisering van ons leven beschrijft. Alle facetten van het leven versmelten in een onzichtbaar netwerk van berekeningen; digitaal utilitarisme verdringt en vervangt menselijke keuzes en legt efficiëntielogica's op die ons vermogen tot handelen beknot. Technologie wordt de onzichtbare architect van ons leven.

Een toch al dystopisch heden, waarin kritisch evalueren in het licht van deze ondoorzichtige systemen cruciaal is om de democratische herovering van technologie te waarborgen.

De tentoonstelling La Société Automatique verbeeldt de angst over een post-antropische wereld waarin de machine – een Sisyphus zonder vermoeidheid of rebellie – de mens dreigt uit te schakelen. Een universum van automaten die hun cycli in een gesloten systeem voortzetten, zonder zich te bekommeren over de mensheid.

Het werk van Felix Luque Sánchez, in samenwerking met Iñigo Bilbao, Damien Gernay en Vincent Evrard, onderzoekt hoe mensen hun relatie tot technologie ervaren en welke hedendaagse uitdagingen zich opslaan bij de ontwikkeling van kunstmatige intelligentie en automatisatie. Door het gecombineerde gebruik van elektronische en digitale representatiesystemen, mechatronische sculpturen, generatieve geluidscomposities, realtime gegevensstromen en algoritmische processen versmelten ze de narratieve processen waarop deze installaties zijn gegrond tot fictie en realiteit en suggereren mogelijke scenario's voor de nabije toekomst, waarbij de toeschouwers worden geconfronteerd met de angsten en verwachtingen die machines bij hen oproepen.

Pau Waelder

Muziek : Le Motel & Ben Bertrand
Choreografie en performance : Mercedes Dassy
Setconcept : Nel Verbeke
Foto's ©Alexander Popelier